Homepage_Céline__Natasja_NEW

“Durf je mentor om hulp te vragen”

Céline Provence (17) zit in 5 havo van OSB Bijlmer in Amsterdam en volgt het scholierenprogramma van Giving Back. Ze is gekoppeld aan mentor Natasja van Wijk (45), journalist en documentairemaker. Hoe gaan ze met elkaar om en wat leren ze van elkaar?

Waarom Giving Back?
Céline: ‘Leerlingen van mijn school die al bij Giving Back zaten, kwamen erover vertellen in de klas. Een mentor kan je helpen als je nog niet weet wat je later wilt worden of welke opleiding je moet gaan doen, zeiden ze. Dat leek me wel handig, want ik ben daar echt nog niet uit.’
Natasja: ‘Ik hoorde over Giving Back van een vriendin die ook mentor is. Ik liep al langer rond met het idee om een jongere te begeleiden, maar ik wilde geen bijles geven. Giving Back gaat over het verbreden van je horizon en samen leerzame en leuke activiteiten ondernemen. Ik geloof in het doel van Giving Back omdat het van twee kanten komt. De mentor investeert en de mentee ook. We gaan een serieus commitment aan. Dat maakt het contact redelijk gelijkwaardig en dat spreekt me aan.’

Wat was jullie eerste indruk van elkaar?
Céline: ‘Ik was echt heel blij want het klikte meteen met Natasja. Ik weet niet eens waarover we het precies hadden de eerste keer, maar er vielen geen ongemakkelijke stiltes. Daarmee heb ik wel geluk gehad. Met haar man, kinderen en haar moeder kan ik ook heel goed opschieten.’
Natasja: ‘Ik had hetzelfde gevoel en was ook meteen blij met Céline. Ons contact verloopt heel natuurlijk dus we zijn een goede match. Laatst zei ze tegen me: stel dat jij niet meekan naar een workshop dan gaat je moeder toch gewoon met me mee?’

Hebben jullie een doel om samen naartoe te werken?
Céline: ‘Mijn ouders vinden dat ik accountant moet worden. Ik voel ook druk vanuit school om te kiezen. Ze pushen je echt, maar ik weet het gewoon nog niet. Natasja helpt me om verder te kijken. Ik kom er nu achter dat ik meer van de creatieve kant ben. Iets in communicatie of media lijkt me wel wat. Dat is ook het vakgebied van Natasja. We gaan samen nog een paar open dagen bezoeken dit jaar. Het lijkt me ook leuk om in Amerika te studeren. Natasja stimuleert me om te onderzoeken wat mogelijk is, welke uitwisselingprogramma’s er zijn en te kijken hoe ik aan beurzen kan komen.’
Natasja: ‘Céline was aanvankelijk erg bezig met ‘ik moet aan het einde van dit GB-jaar exact weten wat ik ga doen’. Ze raakte er gestrest van en dat lijkt me niet de bedoeling. Natuurlijk moet de school leerlingen aanmoedigen om te onderzoeken wat ze willen worden en Giving Back kan daar ook zeker bij helpen. Het is goed dat Céline er bewust mee aan de slag is, maar ze hoeft niet te streven naar een pasklaar antwoord. Ik hoop dat Celine gaat studeren en niet meteen gaat werken op haar achttiende. Ze zou ook eerst VWO kunnen doen als ze echt niet weet voor welke studie ze zich moet inschrijven. Want het is toch onmogelijk dat je op je 17e al precies weet wat je wilt worden? Er zijn genoeg mensen die later switchen van studie of uiteindelijk een heel ander beroep kiezen. Alles ligt nog steeds open na je opleiding, wat je ook studeert.’

Wat ondernemen jullie samen?

Céline: ‘We zijn naar het theater geweest en ik mocht met Natasja mee naar een persviewing van de film Paper Towns. Natasja schrijft voor het magazine Linda over film. Het was leuk om te zien hoe dat gaat als je als filmjournalist een recensie moet schrijven. Ook ben ik met haar op de redactie van Elle geweest. Ik wil nog eens met mijn ouders bij Natasja en haar familie gaan eten. En we gaan nog een keer zeilen in Friesland.’

Welke kwaliteiten waardeer je in de ander en wat leren jullie van elkaar?
Céline: ‘Natasja is spontaan en ze geeft nooit op. Ze kan me ook een heel gerust gevoel geven, zo van: maak je niet druk het komt wel goed. Ik kan haar altijd bereiken en ze is er altijd voor me.’
Natasja, lachend: ‘Ik antwoord namelijk wel meteen op jouw appjes of mailtjes. Ik ben best streng he? Céline weet dat ik het netjes vind als ze even laat weten wanneer ze iets gelezen heeft, ook al heeft ze het druk. Als ze straks een baan heeft, wordt dat ook van haar verwacht.’
Céline, giechelend: ‘Ja, soms ben je net mijn moeder. Maar ik weet wat ik aan Natasja heb. Ik probeer daar nu echt beter op te letten.’
Natasja: ‘Ik moet soms een beetje aan mezelf denken toen ik die leeftijd had. Céline is avontuurlijk, ze wil wat van de wereld zien en is ruimdenkend. En als je haar ergens mee naartoe neemt, is het meteen gezellig. Dat is een hele fijne eigenschap. Leerzaam voor mij is dat ik alvast een kijkje krijg in het leven van een puber. Ik kan me voorstellen dat mijn kinderen zijn zoals Céline, als ze straks 17 zijn. Ik zie ook dat het leven dan heel druk is. Ze moet veel doen op school, heeft een bijbaantje en moet het combineren met een druk sociaal leven, maar Céline is daarbij heel serieus en ambitieus.’

Hebben jullie tips voor andere Giving Backers?
Céline: ‘Durf je mentor om hulp en informatie te vragen. Geen vraag is raar. Ik durfde dat in het begin ook niet goed want ik dacht misschien ben ik lastig.’
Natasja: ‘Echt?’
Céline: ‘Ja dat had ik een tijdje. Bijvoorbeeld toen ik die snuffelstage voor school moest regelen. Maar toen bedacht ik me dat jij juist altijd tegen me zegt dat je daarvoor bent, dus toen deed ik het gewoon en toen gingen er echt deuren open.’
Natasja: ‘Ja, gewoon doen! Mentoren hebben een groot netwerk dat ze graag willen delen. En zorg dat je een goede basis sollicitatiebrief opstelt waarin je ook melding maakt van je deelname aan Giving Back. Dat maakt jou anders dan andere kinderen uit 5 havo. Mijn tip voor mentoren is om het niet alleen over studiezaken te hebben. Het is ook belangrijk om over persoonlijke dingen te praten want daar zitten pubers vaker mee. En door zelf open te zijn, is het makkelijker voor een scholier om te praten. Het scheelt als je je bij elkaar op je gemak voelt.’

Tekst: Emilie van Steen – Lapidair Teksten
Beeld: Magdalena Salama

Leave a Comment

Your email address will not be published.