• Header 1

Kirsten van den Hul

(S)hevolution!

Kirsten van den Hul (37) is geboren en getogen in Bathmen, Overijssel, maar liet haar blik al vroeg vallen op de wijde wereld. Ze verhuisde op haar zeventiende naar Amsterdam om te studeren aan de UvA. Hier begon haar reis richting de vrouwenbeweging. Inmiddels is ze vrouwenvertegenwoordiger bij de Verenigde Naties en onlangs lanceerde ze haar boek (S)hevolution!

Kirsten studeerde Oost-Europese Studies. ’Omdat ik van jongs af aan al erg veel interesse heb in verandering en revolutie en evolutie en transitie. Op dat moment kon ik dat in Oost-Europa goed onderzoeken omdat toen net het communisme was verdwenen. De Sovjet Unie viel uit elkaar en ik kon bestuderen wat dat allemaal betekende voor de cultuur, politiek en economie, maar ook voor de rechten van vrouwen en minderheden. Tijdens mijn studie deed ik vrijwilligerswerk bij Mama Cash, fonds voor vrouwen. Later kreeg ik daar een betaalde baan.’

Positie van vrouwen
‘Ik ben mij gaan verdiepen in vrouwen omdat ik merkte dat de positie van vrouwen in Oost-Europa op dat moment heel erg slecht was geworden. Zeker na de val van de Sovjet Unie nam alcoholgebruik en geweld tegen vrouwen toe. En ik vond het een interessant thema. Ik ben gaan werken bij de Europese Culturele Stichting. Dat is een stichting die culturele samenwerking tussen landen bevordert en subsidies verstrekt aan verschillende landen in Europa en de landen net grenzend aan Europa. Daar deed ik mee aan een mooi programma: Art For Social Change. Ik heb toen een project gedaan met filmmakers. We maakten korte films met jongeren in Marokko, Algerije en Tunesië.’

Arabisch leren
Dat was voor Kirsten hét moment waarop ze dacht: ik heb veel van de wereld gezien, maar er is een gebied dat ik minder goed ken en ook een taal dat ik nog niet spreek en dat is Arabisch. ‘Daarom verhuisde ik in 2004 naar Tunesië. Ik ging Arabisch leren en kreeg gelukkig vrij snel een baan bij de Amerikaanse Kamer van Koophandel. Ik gaf communicatietrainingen in het Engels aan Tunesische zakenmannen. Dat was echt de perfecte combinatie: ‘s ochtends was ik de student en leerde ik Arabisch en ‘s middags en ‘s avonds gaf ik les en was ik de docent. Dat was een heel mooi recyclesysteem van kennis. Daar heb ik heel veel van geleerd. Vanuit Europa bezien is er sprake van een heel eenzijdige berichtgeving over de Arabische wereld, vind ik. En ik wilde juist ook heel graag Arabische berichtgeving kunnen begrijpen; door een andere bril naar de Arabische wereld kijken. Daarvoor had ik toch wel de taal nodig. Taal is de sleutel. Dat was voor mij de inspiratie om Arabisch te gaan leren, al was het in het begin vreselijk moeilijk.’

Emigreren en integreren
Voor Kirsten was het best een eenzame tijd, want het is lastig om te emigreren en een migrant te zijn. ‘Ik vond dat heel moeilijk en moest erg wennen aan hoe dingen daar gingen. Ik was niet gewend dat ik als vrouw bepaalde dingen niet mocht, dat mensen mij raar aankeken. Het was nog voor de revolutie dus dat was best een spannende tijd. Op een gegeven moment begon ik het ook wel te merken: niemand wilde over politiek praten en ze vonden mij ook heel verdacht. Een van de belangrijkste lessen die ik toen heb geleerd, is dat je het gewoon moet doen. Dat het echt geen zin heeft om je af te vragen of het wel kan en of het wel zin heeft. Nee, je moet het gewoon doen. Dat is de enige manier om erachter te komen. Ook heb ik geleerd wat het is om de ánder te zijn. Het is heel moeilijk om dat te voelen, wanneer je er zo uit ziet als ik in Nederland. En ook in Frankrijk en Amerika en al die andere landen waar ik was. Mensen zagen wel dat ik ergens anders vandaan kwam, maar zo héél anders was ik ook niet. Eigenlijk zou iedereen dat een keer in zijn leven moeten meemaken. Ook al is het héél erg moeilijk, heel erg eenzaam en soms ook gewoon erg frustrerend, het is wel heel gezond om dat mee te maken. Want daarna snap je veel beter hoe discriminatie of uitsluiting werkt. Ik heb daar mijn empathie getraind. Het was in het begin erg lastig om elke keer weer op te botsen tegen de vooroordelen. Uiteindelijk heb ik wel een soort survivalmodus gevonden; om niet elke keer boos te worden. Ik ben heel dankbaar voor die ervaring, want als ik hier was gebleven had ik die niet gehad en had ik dus ook een heleboel dingen die hier gebeuren niet gesnapt.’

The Change Agent
In 2007 besloot Kirsten om een eigen bedrijf te starten: The Change Agent. ‘Sindsdien begeleid ik veranderprojecten voor verschillende opdrachtgevers. Zo heb ik een heel mooi project gedaan bij het Jeugdjournaal, maar ook bij Nike en de gemeente Amsterdam. Dus zowel commercieel als publiek. Al die tijd, sinds mijn studie, heeft emancipatie en diversiteit mij gefascineerd. Vooral omdat mensen in Nederland heel snel geneigd zijn om te denken dat hier alles maar goed is. En om dat ik merkte, ook door mijn tijd in Tunesië, dat sommige dingen hier helemaal niet zo goed geregeld zijn. Mijn Tunesische vriendinnen bijvoorbeeld werkten allemaal fulltime en zijn hoogopgeleid. Die hadden gewoon een nanny of brachten hun kinderen naar een crèche. Maar hier werken bijna al mijn hoogopgeleide Nederlandse vriendinnen parttime en vinden ze het heel raar wanneer je als moeder fulltime werkt. Ook op gebied van discriminatie. Heel veel Nederlanders denken dat het hier niet bestaat, maar het bestaat natuurlijk wel, alleen is het ook een soort taboe. Een maatschappelijk taboe. Dat soort thema’s hebben mij altijd geboeid.’

In de winter van 2010 kreeg Kirsten een mailtje doorgestuurd van een vriendin met als titel: Word jij onze vrouw in New York? ‘Dat was voor mij al genoeg reden om te denken: ‘Ja!’ Ik las de tekst en toen bleek het te gaan om een functie als VN-vrouwenvertegenwoordiger. Die wordt jaarlijks benoemd als onafhankelijk adviseur op gender thema’s. Zij mag dan mee naar de algemene vergaderingen van de Verenigde Naties, daar een speech houden en mee vergaderen in commissievergaderingen over vrouwenrechten wereldwijd. Ik heb gesolliciteerd en ben het geworden.’
Dat jaar begon Kirsten ook met haar column in het algemeen dagblad. ‘Ik schrijf elke dinsdag over onder andere dit soort thema’s. Over man/vrouw verschillen, discriminatie in Nederland of over dingen die ik graag zou willen veranderen. Voor mij is dat allemaal onderdeel van being a change agent.’

(S)hevolution!
’Toen ik VN-vrouwenvertegenwoordiger was heb ik heel veel vrouwen geïnterviewd en ze gevraagd wat zij wilden dat ik namens hun ging vertellen in New York. Dat waren zulke bijzondere gesprekken waardoor ik op een gegeven moment dacht: dit is veel meer dan een speech, dit is eigenlijk gewoon een boek. Toen kreeg ik toevallig op dat moment ook het verzoek van een uitgeverij of ik ooit had nagedacht over een boek en of dit niet het moment was. Dus toen dacht ik: maktoub! (voorbestemd) Ik ga het doen! Het boek is dit jaar uitgekomen: (S)hevolution! met de ‘s’ tussen haakjes omdat ik geloof dat het niet alleen om vrouwen gaat maar ook om mannen. Want het is ook een he-volution. Mede dankzij dat boek, maar ook de columns, heb ik in november de Joke Smit Prijs gekregen van de Nederlandse regering, een prijs voor de bevordering van emancipatie in Nederland.’

Tekst: Hafsa Lalouch
Beeld: Talent Kitchen

© Giving Back 2014