• Header 1

Ibrahim Kaya

Het masterplan van Ibrahim Kaya

Ibrahim Kaya (24) is alumnus van Giving Back. Na een master in Finance werkt hij sinds kort als financieel analist bij Citigroup in Londen. ‘Ik doe iets waarvan ik twee jaar geleden nog nooit had gehoord. En ook nog eens in het buitenland.’ Hoe kreeg hij dat voor elkaar?

Dat zijn eerste baan meteen in het Engels is, verbaast hem zelf ook een beetje. Op de universiteit worstelde hij nogal met die taal. Maar tussen vier jaar geleden en nu zit een wereld van verschil. We spreken Ibrahim via Skype. Op een zondagochtend want doordeweeks is hij te druk. Hij maakt lange dagen, maar oogt fris en formuleert scherp. Ibrahim vertelt over de recente start van zijn carrière en blikt terug op de weg die hij daarvoor moest afleggen én wie daarbij onmisbaar waren.

Niet in de traineepool, toch bij Citigroup
Canary Wharf, naast The City, hét zakendistrict van Londen. Ibrahim is junior analist bij de afdeling investment banking van de Amerikaanse zakenbank Citigroup. Hij onderzoekt de financieel-economische positie van bedrijven die fuseren of een overname doen in de banken- en verzekeringssector. ‘Ik doe het grondwerk’, legt Ibrahim uit, ‘en zorg dat alle cijfers correct in overzichtelijke modellen staan.’
Dat gaat goed maar hij heeft nog niet zoveel ervaring als de andere junior analisten. ‘De meesten liepen stage bij een bank in het voorlaatste jaar van hun studie. De besten kregen het aanbod om terug te komen. Ik kwam niet uit die traineepool. Ook het Engels was een uitdaging. Ik realiseerde me dat ik een talencursus nodig had en naar een goede Finance school in het buitenland moest om mijn kansen te vergroten. Sowieso zou dat heel goed zijn voor mijn persoonlijke ontwikkeling.’

Hoe is het Ibrahim gelukt om in die competitieve wereld door te dringen? En waarom juist de financiële sector? Hij wilde vroeger toch eigenlijk ingenieur worden? ‘Mijn ambities zijn in de loop der tijd erg veranderd’, vertelt Ibrahim. ‘In Turkije is ingenieur een hoogstaand beroep, net als accountant, arts en advocaat. Het was logisch dat ik zoiets zou worden. Andere beroepen kende ik niet echt. Ik had geen professioneel netwerk van mensen die ik kon vragen wat een marketeer precies doet of een facility manager. Mijn doel was om mijn ouders trots te maken. En daarvoor moest ik sowieso naar de universiteit. Dat was iets heel groots voor mij. Vooral omdat niemand in mijn omgeving universitair geschoold was.’

Een roerige schoolperiode in Den Haag
De Haagse Schilderswijk. Ibrahim groeit daar op als oudste van vier kinderen nadat hij op zijn vijfde vanuit Turkije naar Nederland kwam. Door zijn drive verloopt zijn schoolcarrière voorspoedig. Maar in het tweede jaar vwo op het Thomas More College verhuist de school meerder keren. Dat geeft onrust. Ibrahim: ‘Door een samenloop van omstandigheden raakte ik gedemotiveerd. Mijn gedachten waren ergens anders en mijn omgeving stimuleerde me niet echt.’
Totdat Marcel van der Kooij Ibrahim aanneemt in vier havo op het Edith Stein College. Marcel is voormalig directeur van Giving Back, maar zit in die tijd in het kernteam van de school en is daar schoolcoördinator van het Giving Back-programma. ‘Marcel had vertrouwen in mij. Langzaam kwam het gevoel terug dat ik ervoor wilde gaan.’
Destijds hoort Ibrahim ook over het Giving Back-scholierenprogramma, maar de tijd is er niet rijp voor. ‘Ik wist toen niet echt waar het goed voor was. Ik was druk om mezelf weer op de rails te zetten.’

Dezelfde ambitie, meerdere routes
Dat lukt. Ibrahim slaagt voor de havo. Hij gaat niet naar het vwo maar kiest voor Civiele Techniek aan de Haagse Hogeschool. Het plan is immers om ingenieur te worden. ‘Maar toen het zover was, bleek ik de studie helemaal niet leuk te vinden’, lacht hij.
Met docenten deelt hij zijn twijfels en zijn ambitie om op het hoogste niveau te studeren. ‘Zij waren erg behulpzaam en hebben mij gegidst in hoe ik het zou kunnen aanpakken.’ Ook heeft Ibrahim nog steeds contact met Marcel. Zijn onrustige gedachten deelt hij eveneens met hem. ‘Marcel is als een natuurlijke mentor voor mij. Hij is zelf ook heel ambitieus. Ik kan hem alles vragen. Hij begrijpt me en heeft me veel zelfvertrouwen gegeven. Marcel stelt altijd vragen die tot nadenken aanzetten. Dat hielp me enorm.’

Ibrahim haalt zijn propedeuse Civiele Techniek en besluit Bedrijfseconomie te gaan studeren aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Inmiddels lijkt accountant worden hem wel wat.

De impact van de Giving Back Students Community
In die tijd is Marcel directeur van Giving Back geworden en neemt het studentenprogramma voor het eerst studenten aan die niet als scholier bij Giving Back zijn begonnen. De zogenaamde zij-instromers.
Marcel stimuleert Ibrahim om zich aan te melden voor de Giving Back Students Community (GBSC).
Dat dit een bepalende stap in zijn carrière is, beseft Ibrahim pas later. ‘Ik kende niet zoveel studenten die bij een studentenvereniging zaten. Ik vond het maar raar; tijdverspilling. Ik wist niet dat het zo leuk en leerzaam was om samen met anderen zo intensief je studietijd te beleven en dat het goed is voor het opbouwen van je netwerk. Toen dacht ik nog dat de wereld na je studie aan je voeten ligt; dat bedrijven je met open armen binnenhalen. Maar nu weet ik dat een diploma op zichzelf niet zoveel betekent. Je moet een set of skills ontwikkelen om je te kwalificeren voor een functie.’
Zoals spreekvaardigheid en leiderschapskwaliteiten. ‘Is een bestuursfunctie niet wat voor je?’ opperen Marcel en Dennis Heeger, als Ibrahim een jaar lid is van de GBSC. Nadat hij erover heeft nagedacht, neemt hij de uitdaging aan. Ibrahim wordt in 2012 gekozen om voor een jaar voorzitter te zijn. Hij draagt niet alleen bij aan de verdere professionalisering van de studentenvereniging, maar geeft ook een boost aan zijn eigen persoonlijke ontwikkeling.

Met een coach aan zijn zijde en een leerzame bijbaan in the pocket
Bij Giving Back ontmoet Ibrahim Dennis Heeger, zijn coach. Ibrahim en Dennis zijn via het studentenprogramma aan elkaar gematcht. Dennis is dan nog advocaat bij Allen & Overy. Hij houdt zich bezig met de juridische kant van fusies en overnames in het bedrijfsleven. ‘Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, maakten we een lijst van dingen die ik wilde doen: van een bijbaan tot het opbouwen van een netwerk en het halen van een master. Samen maakten we een plan van aanpak.’

Ibrahim krijgt een bijbaan bij PWC. Hij mag ook twee maanden meelopen in de accountantspraktijk. ‘Toen ontdekte ik dat accountancy ook niets voor mij is. Accountants worden door de klant een beetje als politieagenten gezien. Dat wilde ik niet.’
Samen met zijn coach slaat hij aan het brainstormen over de carrièreperspectieven na een bedrijfseconomische studie. Ook nu weer is het voor Ibrahim belangrijk dat hij bij iemand terecht kan voor vragen en goede feedback. ‘Het was best een lastige tijd voor me omdat ik zo struggelde met wat ik wilde. Ik ging vaak naar Dennis om zijn mening te checken. Aan de hand van zijn antwoord, kon ik dan verder. Dennis heeft een paar ontmoetingen voor me geregeld met mensen uit zijn netwerk zoals bankiers, consultants en belastingadviseurs. Tijdens lunches en koffie-afspraken heb ik met heel wat professionals gesproken en zo meteen mijn netwerk uitgebreid. Ik leerde over beroepen waar ik het bestaan niet van af wist.’

Een ‘masterplan’ vereist vloeiend Engels
Ibrahim ontwikkelt interesse in investment banking en fusies en overnames. Maar om in het hart van de financiële wereld te werken, moet hij een master doen en zijn Engels is nog lang niet goed genoeg. ‘Ik had Engels altijd vermeden omdat ik dacht dat ik iets zou doen in de Nederlandse taal. Maar nu wilde ik het echt goed leren. Daarom besloot ik een intensieve taalcursus te volgen in de Verenigde Staten.’
Ibrahim krijgt een lening van de bank en neemt al zijn spaargeld op om zijn plannen te realiseren. In de zomer van 2013 vertrekt hij voor zes weken naar de Boston University in Amerika. ‘Het intellectuele karakter van die stad sprak me erg aan en het was een uitdaging voor me om uit mijn comfortzone te stappen. Voor het eerst van mijn leven ging ik in mijn eentje voor langere tijd van huis en ver weg van mijn familie.’

Aanvankelijk is Ibrahim onzeker dat hij na terugkomst in Nederland nog steeds niet goed Engels zal kunnen spreken. Maar die vrees komt niet uit. Hij is met sprongen vooruit gegaan. Vol goede moed begint hij aan het laatste jaar van zijn studie Bedrijfseconomie. In zijn hoofd krijgt het plan om een master in Finance te gaan doen steeds meer vorm. Ibrahim vertelt daarover niets aan zijn ouders tot hij meer zekerheid heeft. ‘Ik wilde geen verwachtingen creëren, want stel dat het niet zou lukken? Omdat ik niet goed genoeg ben of niet geselecteerd wordt. Ook wist ik niet of ik al de financiën bij elkaar zou kunnen krijgen. Een master kost erg veel geld.’

Voorbereiding tot diep in de nacht
Een jaar lang zit Ibrahim regelmatig tot diep in de nacht in de UB, vaak samen met andere Giving Backers. Niet alleen om te studeren, maar ook om beurzen en andere zaken voor de aanmelding te regelen. Als mijn ouders vroegen waarom ik zo vaak laat thuiskwam, vertelde ik dat ik het druk had door mijn laatste jaar. Maar ik wilde ze met mijn afwezigheid ook laten wennen aan het idee dat ik ooit uit huis zou gaan. Pas toen ik zeker wist dat ik was aangenomen op de University of Rochester in Amerika, en een groot deel van mijn beurzen had geregeld, heb ik ze over mijn plannen verteld. Dat was in mei 2014, anderhalve maand voor vertrek.’

Ibrahim krijgt verschillende beurzen om zijn master te kunnen bekostigen. ‘Een van de University of Rochester, een via de Erasmus Universiteit en van twee fondsen in Rotterdam en Den Haag. Bij die aanvraagprocedure heeft Giving Back me weer heel goed geholpen. Dennis en Marcel natuurlijk, maar ook oud-voorzitter Steven Schuit en Joost van Grieken, de stadscommissievoorzitter van Giving Back Den Haag. Ik wist helemaal niet dat ik in aanmerking kwam voor een beurs. Soms is de lijn tussen weten en niet-weten heel dun en dat is een gemiste kans. Als iemand je kan vertellen dat er een andere wereld bestaat is dat een enorme verrijking.’

Dat hij weer voor Amerika kiest, komt omdat de Finance-opleiding op de University of Rochester goed staat aangeschreven. ‘Maar ook de cultuur en de kans om ver van huis op mezelf te wonen, speelde mee. Ik heb nooit op kamers gewoond en wilde nu het studentenleven wel eens meemaken. Mijn moeder vond het lastig dat ik weer vertrok. Nu voor elf maanden. In het begin had ik wel eens heimwee naar huis. Het was een geweldige tijd en ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt, maar contact met het thuisfront bleef heel belangrijk voor mij. Dat is vertrouwd en geeft zelfvertrouwen. Je begint je familie en vrienden thuis nog meer te waarderen. ’

Bellen met bankiers uit de alumnidatabase
Op 7 juni 2015 slaagt Ibrahim voor zijn master. Daags na de diploma-uitreiking komt hij terug naar Nederland. Een week later vliegt hij zijn nieuwe toekomst tegemoet. Dat Ibrahim uitgerekend bij Citigroup in Londen terecht komt, dankt hij aan het netwerk van de University of Rochester. ‘Veel bankiers van Citigroup waren daar ook student. Via de alumnidatabase kwam ik aan hun contactgegevens. Ik heb gewoon een aantal mensen gemaild of ik een keer met ze mocht bellen of op gesprek mocht komen. Zo kwam ik ook iemand tegen van Citigroup die wel iets in mij zag.’
Als Ibrahim deze periode na zes maanden goed afrondt, kan hij waarschijnlijk een volledig traject starten van twee tot drie jaar. ‘Het bevalt goed. Ik focus nu vooral op fusies en overnames in de banken en verzekeringssector. Ik wist er niet veel vanaf maar het lijkt me echt gaaf om hier meer over te leren.’

En familie en vrienden, wat vinden die er nou van?
De familie van Ibrahim is apetrots. ‘Mijn ouders hebben mij altijd in alles gesteund en ervoor gezorgd dat ik dingen doe waar zij trots op kunnen zijn. Inhoudelijk is het werk een beetje lastig te begrijpen, maar ze weten dat wat ik doe goed is. De glimlach van mijn ouders en dat ze zich geen zorgen hoeven te maken over mij is voor mij het belangrijkste.’

Mijn Giving Back-vrienden zijn heel belangrijk voor mij. De laatste jaren heb ik alle belangrijke beslissingen genomen op basis van advies van mensen binnen Giving Back. Tot ik bij Giving Back kwam had ik de waarde van de mensen om me heen nooit zo gerealiseerd. Giving Back heeft mij een nieuwe mindset gegeven waardoor ik veel dingen op een andere manier heb benaderd. Ik had nooit gedacht dat ik in het buitenland zou werken en nu zit ik hier. Vroeger dacht ik in landsgrenzen. Nu denk ik: het maak me niet uit waar ik heenga. Ik wil iets doen wat ik leuk vind en waar ik voor impact kan zorgen. Die gedachte zie ik niet veel terug bij studiegenoten die niet bij zo’n programma hebben gezeten, dus dat is grotendeels te danken aan Giving Back.’

Wist je dat Ibrahim:

  • ooit een bijbaan had als pizzakoerier op de scooter?
  • nog steeds ambities heeft? Hij wil ooit nog een MBA doen bij een competitieve topschool in de VS of Europa. Dat heeft zijn mentor ook gedaan.
  • als alumni van de University of Rochester nu zelf berichten krijgt van studenten die hem vragen om advies en tips?
  • een broertje heeft dat ook in Amerika wil studeren? Ook al is hij nog maar vijf jaar...
  • hoopt dat meer mensen inspiratie halen uit zijn verhaal en hun ambities gaan realiseren. ‘Je weet nooit of het lukt, maar het is het proberen waard.’
  • uitgaat van het motto: It’s not how good you are, it’s how good you want to be. Dit is ook de titel van het boek dat hij van Marcel kreeg toen hij zijn havodiploma haalde.

Tekst: Emilie van Steen
Beeld: Magdalena Salama

© Giving Back 2015